Kategorie
1939-1945

15th United States Army Air Force- geneza powstania, struktura, opis działań wojennych

1. F.G. wywodziła się jeszcze z czasów Wielkiej Wojny, kiedy to 5 maja 1918 r. utworzono ją jako 1. Grupę Pościgową używając samolotów myśliwskich typu Nieuport – 28, SPAD i Spowith Camel. Grupa służyła we Francji do 24 grudnia 1918 r., gdy została zdemobilizowana. Odtworzona została w 1924 r. i połączyła się z amerykańską 1. Grupą Pościgową. W 1939 r. przemianowano ją na 1. Grupę Przechwytującą, by w marcu 1941 r. została ponownie 1. Grupą Pościgową124. Wykorzystywano ją do testów nowych typów samolotów, opracowywania taktyki, brała także udział w zawodach i pokazach. Po ataku lotnictwa Cesarstwa Japonii na Pearl Harbor Grupę przeniesiono na Pacyfik, by w maju 1942 r. przemianować ją znowu na 1. F.G.. W czerwcu 1942 r. przeniosła się do Wielkiej Brytanii i przypisano ją do 8. USAAF, gdzie zostały jej przydzielone dwusilnikowe samoloty myśliwskie Lockheed P-38 Lightning. 28 sierpnia 1942 r. Grupa wykonała kilka lotów do Francji nim weszła w skład 12. USAAF i zmieniła miejsce stacjonowania na Afrykę Północną. Szybko rozpoczęła swą działalność atakując wojska państw Osi, eskortując wyprawy samolotów bombowych 12. USAAF czy wykonując loty rozpoznawcze w trakcie kampanii w Tunezji125. Grupa brała także udział w bombardowaniach wyspy Pantelleria niedaleko Sycylii. Podczas walk o Sycylię , ostrzeliwała z broni pokładowej i zrzucała z niskiego pułapu bomby na poruszające się po drogach konwoje, stanowiska ogniowe, miejsca koncentracji wojsk, linie kolejowe i mosty. 25 sierpnia 1943 r. zdobyła swoje pierwsze odznaczenie DUC, za atak na włoskie i niemieckie lotniska, podczas którego Lightningi zniszczyła ogromną liczbę samolotów nieprzyjaciela zagrażających lądowaniu Aliantów w Salerno126. Podczas inwazji na Salerno samoloty Lockheed P-38 Lightning wspierały tą operację swoimi karabinami maszynowymi i działkami. Kolejne odznaczenie DUC Grupa otrzymała 30 sierpnia 1943 r.127 za wyeliminowanie myśliwców wroga atakujących samoloty bombowe, dzięki czemu alianckie bomby skutecznie spadły na stację rozrządową w Aversa128. W listopadzie 1943 r. 1. F.G. została przydzielona do 15. USAAF jako eskorta dla ciężkich samolotów bombowych latających do Europy środkowej, południowej i wschodniej. To podczas jednej z tych misji Grupa zdobyła trzecie odznaczenie DUC, za osłonę powrotu ciężkich samolotów bombowych B-17 Flying Fortress znad Ploesti 18 maja 1944 r. 1. F.G. wspierała także wojska naziemne w walkach w północnych Włoszech i we Francji w końcowej fazie II wojny światowej. Swą działalność Grupa kontynuowała do maja 1945 r., by następnie zostać rozwiązana 16 października 1945 r.129.

14. F.G. nie miała tak długiej historii jak jej poprzedniczka. Powstała w dniu 15 stycznia 1941 r. w Hamilton Field w Kalifornii, gdzie też trenowała. Po ataku na Pearl Harbor, Grupa wykonywała loty patrolowe nad zachodnim wybrzeżem na dwusilnikowych samolotach myśliwskich Lockheed P-38 Lightning, pomimo tego, że nie były one do końca sprawdzone. Wiosną 1942 r. Grupa została wyznaczona jako jedna z tych, które miały przenieść się na kontynent Europejski. Przybyła tam 17 sierpnia 1942 r.130, a jej piloci dokonali pierwszego przelotu nad Oceanem Atlantyckim w jednosilnikowym samolotem myśliwskim typu Curtiss P – 40 Warhawk. 14. F.G. została przydzielona do 8. USAAF i w jej ramach działała do 14 września 1942 r., kiedy to przeniesiono ją do 12. USAAF. Tam wykonywała zadania dla RAF-u latając nad Francję. W ten sposób 14. F.G. działała do 30 października 1942 r., czyli do czasu wyruszenia do Algierii. Grupa przybyła na lotnisko Tafaraoui w Algierii 10 listopada 1942 r.131. Stąd, a później z Tunezji Grupa latała nie tylko na misje eskortowe i rozpoznawcze, ale prowadziła także zacięte pojedynki powietrzne. Pierwsze zestrzelenie niemieckiego samolotu zanotował Lt. Carl T. Williams, który później został jednym z asów lotniczych USAAF. 14. F.G. szybko wypracowała sobie lotniczą przewagę nad Czarnym Lądem, znacznie ułatwiając dzieło zniszczenia, które siały samoloty bombowe, które operujące w tym samym rejonie. 14. F.G. walkę prowadziła do stycznia 1943 r., kiedy to została wycofana z walki, a jej samoloty rozdzielono pomiędzy 1. i 82. F.G.. Przerwa nie trwała długo- już w maju 14. F.G. odnotuje powrót, lecz tym razem na nowym sprzęcie jakim są ulepszone wersje samolotu Lockheed P-38 Lightning ,,F” i ,,G”. Tuż przed klęską państw Osi w Tunezji, 12.USAAF rozpoczęła przygotowania do lądowania na Sycylii w ramach operacji Husky (10 lipca 1943 r.- przyp. aut.), by później wziąć w niej aktywny udział. Szczególnie w tych walkach odznaczył się Lt. H. Hanna zestrzeliwując 9 października w ciągu jednego dnia pięć nurkujących samolotów bombowych Junkers Ju 87 Stuka. W skład 15. USAF 14. F.G. weszła w listopadzie 1943 r., obierając za bazę główną lotnisko Triolo we Włoszech. Działając w strukturach 15. USAAF wykonywała głównie działania eskortujące, chroniąc samoloty bombowe przed myśliwcami wroga. W walkach z Luftwaffe zyskała odznaczenie DUC 2 kwietnia 1944 r., podczas nalotu na fabrykę łożysk kulkowych w Steyr, skutecznie torując drogę samolotom bombowym132. Wielokrotnie odznaczała się w nalotach na mosty, pociągi, linie kolejowe, magazyny, konwoje i miejsca koncentracji wojsk III Rzeszy, wspierając Aliantów w walkach na północnych Włoch i Francji. Po zakończeniu II wojny światowej 14. F.G. rozwiązano 9 września 1945 r.133.

82. F.G. powstała w Luizjanie 9 lutego 1942 r. i już od końca kwietnia 1942 r.134, gdy uzyskała pełne wyposażenie oraz skład liczebny została przeniesiona na Muroc Air Field w Kalifornii, gdzie rozpoczęła szkolenie na samolotach myśliwskich Lockheed P-38 Lightning. Ostatni etap szkolenia 82. F.G. odbyła w Irlandii Północnej, by po przeniesieniu do Afryki Północnej i wcieleniu do 12. USAAF rozpocząć działania w basenie Morza Śródziemnego135. Baza, w której stacjonowała 82. F.G. znajdowała się w Tafaraoui w Algierii, skąd Grupa startowała, by bronić przed okrętami podwodnymi alianckie konwoje. 1 stycznia 1943 r. Grupa zmieniła miejsce stacjonowania na Telergme w Algierii, gdzie pozostała do końca swego pobytu w tym kraju. 82. F.G. szybko zaczęła się wyróżniać w walkach z wrogimi myśliwcami, nierzadko walcząc z przeważającymi siłami wroga. Po przeniesieniu jej do Tunisu wzięła udział w końcowej fazie kampanii w tym kraju wykonując naloty bombowe z małej wysokości, prowadząc rozpoznanie i walcząc z wrogimi samolotami. Pokaz swojego kunsztu lotniczego piloci 82. F.G. pokazali 11 kwietnia 1943 r., kiedy mimo osłony myśliwców Luftwaffe zniszczyli 32 samoloty transportowe Junkers Ju-52, lecące z zaopatrzeniem dla Africa Korps136. Następnym etapem walki 82. F.G. było wyzwalanie Sycylii i pierwsze ataki na cele położone we Włoszech. To za działania podczas tych kampanii Grupa otrzymała dwa odznaczenia DUC. Pierwsze 25 sierpnia 1943 r. za atak na lotniska Luftwaffe znajdujące się w pobliżu Foggi, który został wykonany na bardzo niskim pułapie, a drugie za heroiczną obronę eskortowanych samolotów bombowych podczas bombardowania Neapolu we Włoszech137. Podczas inwazji 5. Armii USA na Włochy, piloci 82. F.G. wspierali siły naziemne bombardując i ostrzeliwując z broni pokładowej stanowiska ogniowe wroga, transporty z zaopatrzeniem, mosty i linie kolejowe. Oprócz tego pełnili rolę ,,oczu” i wykonywali zadania zwiadowcze. Gdy 82. F.G. zmieniła swój przydział po raz kolejny, tym razem do 15. USAAF, gdzie jej głównym zadaniem nie była już walka na niskim pułapie, lecz eskorta potężnych czterosilnikowych samolotów bombowych. Startując z lotniska Vincenzo we Włoszech w ich towarzystwie Grupa znalazła się nad polami naftowymi Ploesti, zakładami syntezy chemicznej Blechhammer w Polsce, fabrykami na terenie III Rzeszy, Królestwa Węgier, Francji i Jugosławii. Za jeden z rajdów nad Ploesti Grupa otrzymała kolejne odznaczenie DUC138. Ciekawostką jest fakt, że 82. F.G. jako pierwszej udało się uratować jednomiejscowym samolotem myśliwskim drugiego pilota. Ta nietypowa sytuacja miała miejsce 4 sierpnia 1944 r., gdy podczas bombardowania rafinerii Ploesti samolot myśliwski Lockheed P-38 Lightning pilotowany przez Cpt. E. Willsiego, weterana i uczestnika 60 misji bojowych został zestrzelony i zmuszony do awaryjnego lądowania. Widząc to, Lt. Richard Andrews wylądował, zabrał Cpt. Willsiego na kolana po czym zamknął kabinę, wystartował i szczęśliwie powrócił na lotnisko. Po zakończeniu II wojny światowej Grupa pozostała we Włoszech, aż do września 1945 r., kiedy to została dezaktywowana139.

31. F.G. została utworzona 1 lutego 1940 r. w Selfridge w stanie Michigan. Początkowo Grupa została wyposażona w jednosilnikowe samoloty myśliwskie Bell P-39 Airacobra, by następnie przez okres trzech miesięcy używać Curtiss P-40B Tomahawk, ostatecznie powracając do Bell P-39 Airacobra. W czerwcu 1942 r. 31. F.G. została wysłana do Wielkiej Brytanii, gdzie zostały jej przydzielone brytyjskie samoloty myśliwskie Supermarine Spitfire Mk. V i w sierpniu przystąpiła do walki. Pierwszą większą operacją 31. F.G. było wsparcie nieudanego lądowania Aliantów w Dieppe 19 sierpnia 1942 r., by następnie aż do września wykonywać działania patrolowo – rozpoznawcze140. 13 września 1942 r. przeniesiono 31. F.G. z 8. do 12. USAAF. Z tego powodu do rozpoczęcia operacji Torch w Afryce Północnej 8 listopada 1942 r. Grupa nie brała udziału w działaniach bojowych, ograniczając się tylko do zmiany miejsca stacjonowania z Wysp Brytyjskich na Tafaraoui w Algierii.141 Tam działalność Grupy została ograniczona przez pogodę i trwała tylko do 14 listopada. W styczniu 1943 r. część Grupy została oddelegowana do osłony konferencji w Casablance, na którą miał przybyć prezydent USA Franklin D. Roosevelt i premier Wielkiej Brytanii Winston Churchill. Po jej zakończeniu 31. Grupa Bombowa przeniosła się do Tunezji, gdzie mimo bardzo trudnych i niebezpiecznych warunków mieszkalnych siała strach w niemieckich jednostkach znajdujących się na linii frontu. W walkach z Luftwaffe 31. F.G. zniszczyła do kapitulacji państw Osi w Afryce Północnej 29 maszyn142. Po przezbrojeniu w nowe samoloty myśliwskie Supermarine Spitfire Mk VIII i IX Grupa wzięła udział w walkach o wyspę Pantaleria, gdzie zestrzeliła 28 samolotów wroga. Po udanej inwazji na Sycylię, podczas której powiększa się jej konto zestrzeleń, 31. F.G. w październiku 1943 r. głównie wykonuje loty patrolowe. Aktywność Luftwaffe również zanika. Wraz ze zmianą struktur na 15. USAAF, Grupa zyskuje najnowocześniejsze osiągnięcie ówczesnej techniki czyli samolot myśliwski typu North American P-51 Mustang. Przezbrojenie w kwietniu 1944 r. 31. F.G. na popularne Mustangi zaskoczyło pilotów Luftwaffe: Mustangi swoją sylwetką, szczególnie z odległości ponad 300 metrów, były bardzo podobne do naszych samolotów Messerschmitt Bf – 109G. Dopiero przy bardzo uważnej obserwacji, na końcówkach skrzydeł można było odkryć niewielką różnicę – końcówki skrzydeł w Mustangach były ścięte, a w naszych samolotach – zaokrąglone. Lecz któżby się przyglądał! Nikt nie przypuszczał, że tego dnia będziemy walczyć z tymi samolotami. Za to podobieństwo drogo zapłaciliśmy. Patrząc za nie z daleka, piloci 2. Dywizjonu uznali je za samoloty naszego dywizjonu i na odwrót. I doszło do tego, że nikt nie zważał na nie. Ten fortel nieprzyjaciel z pewnością wymyślił wcześniej i doskonale wykorzystał naszą pomyłkę w pierwszych minutach boju143.

Główną bazą 31. F.G. zostaje San Severo, znajdujące się po wschodniej stronie Włoch. Po przeszkoleniu na nowym typie samolotu 31. F.G. brała udział w działaniach 15. USAF latającej do krajów znajdujących się w centralnej, wschodniej i południowej Europie eskortując ciężkie samoloty bombowe B-17 Flying Fortress i B-24 Liberator. Było to możliwe dzięki ogromnemu zasięgowi tych tzw. Cadillaców przestworzy, które zdolne były do pokonania nawet 1690 km, przez co lot do np. Rumunii czy Polski nie stwarzał dla nich żadnego problemu. W rękach wyszkolonego pilota były to też zabójcze dla przeciwnika samoloty, o czym może świadczyć fakt, że w ciągu dwóch miesięcy do końca maja 1944 r. piloci 31. F.G. zestrzelili nad Rumunią, Francją, północnymi Włochami i III Rzeszą 98 wrogich samolotów144! Nad Polską 31. F.G. operowała kilkukrotnie, pojawiając się nie tylko nad Blechhammer, ale i niszcząc lotniska Luftwaffe by później wylądować w ZSRR w ramach operacji Frantic. Oficjalną działalność 31. F.G. zakończyła 8 maja 1945 r., a ostatni członkowie personelu zostali odesłani do USA 13 sierpnia tego samego roku. Grupa uzyskała jedno odznaczenie DUC, za misje 21 kwietnia 1943 r., gdzie mimo niesprzyjającej pogody kontynuowała misję i z powodzeniem odpierała ataki wroga. 31. F.G. znalazła się w czołówce USAF pod względem liczby zestrzelonych samolotów wroga, wynosząca 570 i ½ potwierdzonych zwycięstw145.

52. F.G. powstała pierwotnie jako 52. Grupa Pościgowa 20 listopada 1940 r. w Selfridge Field w stanie Michigan146. Grupą myśliwską została w maju 1942 r. latając na samolotach myśliwskich Bell P-39 Airacobra i Curtiss P-40 Warhawk. Przenosząc się do Wielkiej Brytanii w 1942 r. podobnie jak jej poprzedniczki została wcielona do 8. USAAF, gdzie otrzymała od RAF-u samoloty myśliwskie Supermarine Spitfire, na których latała nad Francję w sierpniu i wrześniu 1943 r.147. 8 listopada 1942 r. Grupa wzięła udział w lądowaniu aliantów w Afryce Północnej podczas operacji Torch, gdzie pełniła powietrzną ochronę lądujących sił, a następnie walczyła na Czarnym Lądzie zarówno z wojskami naziemnymi jak i powietrznymi. Przez krótki okres czasu 52. F.G. została przydzielona do 12. USAAF, by w kwietniu 1944 r. stać się częścią 15. USAAF, z którą pozostała związana już do końca II wojny światowej. Z Włoszech Grupa brała udział ochronie samolotów bombowych, atakach na linie komunikacyjne, mosty, pociągi, lotniska i żeglugę przybrzeżną. Latając na samolotach myśliwskich typu North American P-51 Mustang głównym zadaniem 31.F.G. była eskorta ciężkich samolotów bombowych 15. USAAF latających do Włoch, Francji, III Rzeszy, Królestwa Węgier, Rumunii, Jugosławii i Polski. Podczas jednego z lotów tego typu 9 czerwca 1944 r. Grupa osłaniając samoloty bombowe starła się skutecznie, ale wyjątkowo krwawo z myśliwcami Luftwaffe, otrzymując później odznaczenie DUC148. Drugie odznaczenie tego typu przyznano 52. F.G. za nalot na lotnisko Luftwaffe w Rumunii, podczas którego Mustangi zniszczyły dużą ilość samolotów zarówno myśliwskich jak i transportowych nieprzyjaciela149. Wyróżnieniem dla 52. F.G. było to, że jako jedna z pierwszych została wytypowana do lotu wahadłowego na teren ZSRR przeprowadzonego w ramach operacji Frantic150. 52. F.G. wypracowała specyficzną taktykę walki powietrznej, która odróżniała ją od innych grup myśliwskich. Opisywał to Lt. D. Franklin: Jeszcze za czasów służby na Spitfire`ach 52. Grupa Myśliwska wypracowała własną taktykę. Chodziło o to, by skrzydłowi, czyli połowa wszystkich pilotów, także walczyli, zamiast tylko pilnować czyjegoś ogona. W innej jednostce jako skrzydłowy Peewee Hollomana, musiałbym za nim latać i patrzeć, jak się ugania za nieprzyjacielskimi myśliwcami. W Pięćdziesiątej Drugiej było inaczej – wchodziliśmy do akcji wszyscy i osłanialiśmy się nawzajem151. Znakiem charakterystycznym Grupy były ,,żółte ogony”, czyli pomalowane na żółto stateczniki pionowe samolotu typu P-51 Mustang152. 52. F.G. rozwiązano 7 listopada 1945 r.

325. F.G. miała swój początek na sierpnia 1942 r. w bazie lotniczej Mitchell Field w Nowym Yorku, gdzie rozpoczęła treningi na samolocie myśliwskim Curtiss P-40 Warhawk. W przeciwieństwie do poprzednich grup myśliwskich nie 325. F.G. odbyła epizodu ,,brytyjskiego” i została od razu przydzielona do 12. USAAF, przenosząc się do Afryki Północnej 17 kwietnia 1943 r.153. Operując z baz znajdujących się w Algierii i Tunezji Grupa eskortowała średnie samoloty bombowe, niszczyła żeglugę oraz siły naziemne państw Osi. Już 30 lipca 1943 r. Grupa zdobyła swe pierwsze odznaczenie DUC, za całokształt swych działań przeciw wojskom III Rzeszy znajdującym się w Sardynii. Znaczącą rolę Grupa odegrała także podczas inwazji na Włochy we wrześniu 1943 r.. Dzięki akcji 112 myśliwców Curtiss P-40 Warhawk należących do 325. F.G., podczas której 5,7 i 8 września 1943 r. atakowano lotnisko Pabillonis znajdujące się w Sardynii zniszczono gros sił lotniczych Luftwaffe zagrażających konwojom płynącym z Tunezji do Włoch. Dzięki temu przerzucenie wojsk Alianckich z Afryki do Europy przebiegło bez większych przeszkód154. Od września do grudnia 1943 r. Grupa nie brała udziału w walkach z powodu przezbrajania jej w samoloty myśliwskie Republic P-47 Thunderbolt, na których piloci musieli przejść potrzebne przeszkolenie. Wtedy też doszło do przeniesienia Grupy do Włoch i wcielenia jej do 15. USAAF, gdzie zajęła lotnisko Lesina. Teraz jej chlebem codziennym stały się loty eskortowe do Europy, podczas których ochraniano samoloty bombowe 15. USAAF. Nie były to jednak jej jedyne zadania, ponieważ również ona wykonywała loty bojowe nad okupowaną Europą. Najsławniejszym przykładem tego typu akcji była ta z dnia 30 stycznia 1944 r. Wykorzystując fakt, że pod koniec 1943 r. Luftwaffe przebazowała ok. 200 samolotów do północnych Włoch by te atakowały wojska Aliantów pod Anzio dowództwo 15. USAF opracowało sprytny plan. Niby wszystko odbywało się normalnie – samoloty bombowe typu Boeing B-17 Flying Fortress i Consolidated B-24 Liberator z 99., 301., 449. i 450. B.G. w osłonie 1., 14. i 82. F.G. wystartowały z lotnisk i lecąc z normalną wysokością oraz prędkością zbliżały się do punktu docelowego. Oczywiście formacja została szybko wykryta przez radary Luftwaffe, jednak odległość była wystarczająca, by nie podrywać własnych samolotów myśliwskich. O to właśnie chodziło twórcom planu, ponieważ teraz cała uwaga skoncentrowana została na wykrytej formacji. Thunderbolty 325. F.G. poderwały się z lotniska i lecąc tuż nad powierzchnią Morza Adriatyckiego wyprzedziły główne siły przybywając 15 minut wcześniej i kompletnie zaskakując załogi samolotów oraz obsługę lotniska. Zaskoczenie było całkowite, niemieckie samoloty praktycznie nie podjęły walki, a ,,dzbanki”155 bezkarnie szalały nad powierzchnią lotniska zrzucając bomby i strzelając z broni pokładowej. Przy stracie jednej własnej maszyny 325. F.G. zniszczyła aż 36 samych samolotów (w tym 14 nowych Messerschmittów Bf 109 – przyp. aut.). Gdy główne siły przybyły nad cel nie napotkały żadnej obrony i bezkarnie zrzuciły 29 000 bomb. W wyniku akcji zniszczono aż 140 samolotów wroga przy stracie własnych sześciu samolotów bombowych i trzech myśliwców156. Następnego dnia dokończono niszczenie sił Luftwaffe w tym terenie. W maju 1944 r. Grupę ponownie przezbrojono, tym razem w North American P-51 Mustang, na których latała do końca II wojny światowej. Mottem Grupy było hasło- Znajdź i zlikwiduj, które realizowano konsekwentnie przez cały czas trwania walk, czym zyskali szacunek nie tylko u sojuszników, ale i wśród wrogów. 325. F.G. rozwiązano 28 października 1945 r.157.

332. F.G. sławę zyskała jako Redtails lub Redtails Angels, czyli czerwone ogony i anioły z czerwonymi ogonami od koloru jakim malowano pionowe stateczniki North American P-51 Mustang. Jednak nim to nastąpiło Grupa musiała powstać. Stało się to 4 lipca 1942 r., a aktywowana została 13 października tego samego roku w Tuskeegee w stanie Alabama. Piloci Grupy przeszli przeszkolenie na samolotach myśliwskich typu Bell P-39 Airacobra i Curtiss P-40 Warhawk. Jednak w przeciwieństwie do wszystkich poprzednio opisywano grup myśliwskich 332. F.G. nie weszła do walki od razu po przeszkoleniu. Na drodze do europejskiego teatru walk stał czarny kolor skóry, jaki posiadali piloci 99. F.S. 332. F.G.. nawet już po wejściu do walki 332. F.G. wielokrotnie krytykowano i rozważano możliwość wycofania z frontu, co nie zawsze wiązało się z jej osiągnięciami wojskowymi. 31 maja 1943 r.158. 332. F.G. przystępuje do walki w ramach 12. USAAF operując z Algierii, a później Tunezji. Pierwszym zadaniem bojowym były ataki na jednostki naziemne znajdujące się na wyspie Pantelleria rozpoczęte 30 maja 1943 r.159. Aby odciągnąć pilotów 99. F.S. 332. F.G. od walki powietrznej cele naziemne stały się priorytetem przy wyznaczaniu zadań dla poszczególnych grup. We wrześniu 1943 r. jednostka została skrytykowana za brak agresywności i odwagi w walce, jednak były to bezpodstawne zarzuty, ponieważ w tym samym czasie przyznano Dywizjonowi odznaczenie DUC za całokształt dotychczasowej walki. W nagrodę za postawę na polu walki 99. F.S. postanowiono stworzyć całkowicie afro-amerykańską 332. F.G. zyskując od tego czasu takie same prawa co inne grupy. Piloci latali na Bell P-39 Airacobra i Curtiss P-40 Warhawk do marca 1944 r., później w Republic P – 47 Thunderbolt ( czerwiec-lipiec 1944 r.), a ostatecznie w lipcu 1944 r. wyposażono Grupę w North American P – 51 Mustang160. Przed wstąpieniem do 15. USAAF Grupa brała udział w walkach o Anzio, gdzie zapisała na swoim koncie 32 niemieckie samoloty. Od maja 1944 r. do kwietnia 1945 r. działając już w strukturach 15.USAAF 332. F.G. startując z lotniska Ramitelli we Włoszech latała głównie w lotach eskortowych do Francji, Włoch, Polski, Królestwa Węgier, Czechosłowacji, Rumunii, Jugosławii, Bułgarii, Grecji i III Rzeszy. Mimo, że misje te stanowiły większość zadań bojowych, to Grupa nadal atakowała cele naziemne odnosząc dalsze sukcesy. 24 marca 1945 r. Grupa uzyskała kolejne odznaczenie DUC podczas eskortowania samolotów bombowych Boeing B-17 Flying Fortress lecących na fabrykę Daimler-Benz, kiedy to stoczyła zaciętą walkę z odrzutowymi myśliwcami Messerschmitt Me-262 Schwalbe zestrzeliwując 4 z nich161. Do końca wojny piloci 332. F.G. w uznaniu umiejętności, odwagi i poświęcenia zyskali szacunek nawet u pilotów Luftwaffe. Po zakończeniu II wojny światowej z wynikiem 111 zestrzelonych w powietrzu i 150 zniszczonych na ziemi samolotów wroga, Grupa została wycofana z Europy do USA w celu przeniesienia jej na Pacyfik162. Jednak w wyniku zakończenia walk na tym terenie stało się to zbędne i 332. F.G. rozwiązano 19 października 1945 r..

W 306. F.W. znajdowały się także trzy jednostki specjalnego przeznaczenia. Był to 15. Photo Recon Squadron, 885. Bomb Squadron Special i 154. Weather Recon Squadron

15. Photo Recon Squadron (15. Dywizjon Rozpoznania Fotograficznego) został utworzony już podczas Wielkiej Wojny, 9 maja 1917 r., kiedy to stał się częścią 2. Dywizjonu Szkoły Lotniczej. Po zakończeniu I wojny światowej był częścią sił obronnych w obszarze Nowego Jorku, sprawował także funkcje patrolowe na wschodnim wybrzeżu. Od 1921 do 1927 r. głównym celem Dywizjonu stały się szkolenia z dziedzin kierowania ogniem artylerii, obserwacji, rozpoznania, fotografii i łączności radiowej163. Aż do 26 marca 1944 r. 15. Photo Recon Squadron brał udział w szkoleniu adeptów w Szkole Artylerii Polowej w Oklahomie. Od tego dnia została skierowana do Europy, gdzie z terytorium Wielkiej Brytanii wykonuje na samolotach Lockheed P-38 Lightning w wersji F-5164 rozpoznanie fotograficzne nad Francją. 6 czerwca 1944 r. pilot 15. Dywizjonu uzyskał pierwsze zestrzelenie. Dywizjon prowadził misje zwiadowcze do końca II wojny światowej, a do USA wrócił w lipcu 1945 r.

885. Bomb Squadron Special (885. Eskadra Bombowa (Specjalna) jako ostatnia została członkiem 15. USAAF, stacjonując na lotnisku Pomigliano pod Brindisi, znajdującym się w południowych Włoszech. Eskadra powstała w 1941 r. w Luisianie do obserwacji na rzecz służb federalnych. Została przeniesiona najpierw do 8. USAAF w Wielkiej Brytanii, a następnie w listopadzie 1943 r. do 12. USAAF na terytorium Afryki Północnej, gdzie używając samolotów średnich samolotów bombowych A-20 Havoc niszczyła siły naziemne. W maju 1944 r. Eskadra weszła w skład 15. USAAF, gdzie zmieniono jej nazwę na 885. Bomb Squadron Special165. Używając zmodyfikowanych samolotów bombowych Boeing B-17 Flying Fortress i Consolidated B-24 Liberator wykonywały misje specjalne nad okupowaną Europą, dokonując zrzutów dla partyzantów i zrzucając na spadochronach agentów specjalnych166.