Kategorie
1939-1945

15th United States Army Air Force- geneza powstania, struktura, opis działań wojennych

461. B.G. aktywowana została 1 lipca 1943 r. w Wendover Field w stanie Utah jako ciężka grupa bombardująca korzystająca z ciężkich samolotów bombowych Consolidated B-24 Liberator81. Składała się z czterech dywizjonów: 764., 765., 766. i 767. Przeszkolenie odbywało się na lotniskach w Utah, Idaho i Kalifornii, gdzie członkowie załóg zdobywali lotnicze szlify. Po okresie szkolenia Grupę przeniesiono do nad Morze Śródziemne w styczniu 1944 r., gdzie 461. B.G. została włączona w skład 49. B.W. 15. USAAF82. Główna baza znajdowała się w Torretto we Włoszech, jednak zanim tam się znalazła pierwszym miejscem postoju była Afryka Północna, skąd Grupa przybyła do Torretto. Loty bojowe rozpoczęły się w kwietniu 1944 r., i dotyczyły nalotów strategicznych na miasta, rafinerie, fabryki i inne centa przemysłowe znajdujące się we Włoszech, Francji, III Rzeszy, Czechosłowacji, Królestwie Węgier, Polski, Rumunii, Jugosławii i Grecji. 461. B.G. szczególną uwagę poświęciła na atakowanie ośrodków przetwórstwa ropy naftowej i fabryk benzyny syntetycznej, znajdujących się w Brux we Francji, austriackim Moosbierbaum i Wiedniu oraz Ploesti. W ten sposób 461. B.G. odwiedziła także Polskę bombardując zakłady w Blechhammer (Blachownia Śląska- przyp. aut.), gdzie produkowano benzynę syntetyczną83. Za wybitne dokonania na polu walki Grupa otrzymała dwa84 odznaczenia DUC, pierwszy za atak na fabrykę podzespołów lotniczych, gdzie samoloty bombowe przedarły się przez zaawansowaną obronę nieprzyjaciela. Drugi odznaczenie Grupa otrzymała za nalot i zbombardowanie rafinerii Ploesti, mimo tego, że ,,przywitała” ona 461. B.G. gęstą warstwą chmur i dymu, ogniem przeciwlotniczych dział Flak85 oraz zaciętymi atakami samolotów myśliwskich Luftwaffe. 461. B.G. wspierała również taktycznie swoimi bombami wojska Aliantów we Włoszech i Francji atakując stanowiska artyleryjskie i miejsca koncentracji wojsk III Rzeszy. W trakcie swojego udziału w II wojnie światowej 461. B.G. przebywała w powietrzu ponad 46 000 godzin podczas misji bojowych, zrzuciła 13000 ton bomb i zestrzeliła 129 samolotów wroga. Niestety opłaciła to stratą 108 maszyn86. W czerwcu 1945 r. 461. B.G. została powiadomiona o przezbrojeniu jej w ciężkie samoloty bombowe Boeing B-29 Superfortress i użycia na Pacyfiku87. Do tego jednak nie doszło i do USA Grupa wróciła w lipcu 1945 r., a dezaktywowano ją 18 sierpnia tego samego roku.

484. B.G. została utworzona 20 września 1943 r., jako ciężka grupa bombowa używająca samolotów bombowych Consolidated B-24 Liberator w Harvard Army Air Field w stanie Nebraska. W jej skład zostały wpisane 824., 835., 826. i 827. dywizjony bombowe88. 827. B.S. nie był nowy, przed przeniesieniem dwa lata zwalczał okręty podwodne u wschodniego wybrzeża USA89. Szkolenie zakończyło się w lutym 1944 r., skąd przeniesiono 484 B.G. nad Morze Śródziemne, gdzie została w marcu 1944 r. przypisana do 49. B.W. 15. USAF. Bazą zostały lotniska położone w pobliżu Torretto, miasta znajdującego się w południowych Włoszech. Głównymi zadaniami 484. B.G. były strategiczne bombardowania rafinerii, zakładów przetwórstwa ropy naftowej, fabryk samolotów i przemysłu ciężkiego we Włoszech, III Rzeszy, Czechosłowacji, Królestwie Węgier, Rumunii oraz Jugosławii90. 484. B.G. również była szczęśliwym posiadaczem dwóch odznaczeń DUC. Pierwszy otrzymała 9 czerwca 1944 r. za nalot nad terytorium III Rzeszy, gdzie początkowym celem był węzeł kolejowy w Monachium. Nad pierwotnym obiektem ataku zastano jednak gęstą zasłonę dymną, dodatkowo wspartą ogniem obrony przeciwlotniczej i samolotów myśliwskich Luftwaffe. Mimo wielu uszkodzonych samolotów i stracie kilku Liberatorów Grupa przeleciała nad rezerwowy cel i w podobnych warunkach zbombardowała duży węzeł kolejowy w austriackim Innsbrucku. Kolejne odznaczenie 484. B.G. zdobyła 22 sierpnia 1944 r., gdy bez eskorty Grupa wywalczyła sobie drogę przez zaporę ogniową niemieckich armat przeciwlotniczych 8,8 cm Flak 18 Fliegerabwehrkanone i samolotów myśliwskich Luftwaffe bombardując urządzenia i magazyny służące do magazynowania ropy naftowej w Wiedniu91. Podobnie jak pozostałe grupy z 49. B.W. także i 484. B.G. brała udział w kampanii wspierającej wojska Aliantów we Włoszech i Francji w 1944 i 1945 r.. Grupa ta wykonywała jak na ciężką jednostkę bombową również nietypowe zadania. Po zmodyfikowaniu samolotów bombowych typu B-24 Liberator polegającym na usunięciu uzbrojenia obronnego i adaptacji komory bombowej maszyny te mogły przewozić zaopatrzenie lub przetransportować 30 osób. Stało się to w ramach Green Poject, opracowanym po zakończeniu II wojny światowej polegającym na przenoszeniu wojsk z Europy z powrotem do USA. Aby usprawnić te działania 484. B.G. została przydzielona do Dowództwa Transportu Lotniczego w Casablance i działała w jego ramach do końca lipca1945 r.

Schemat nr 5.

org-15-5

Źródło: http://www.airwarsk.sk/15usaaf.html, [22.11.2013 r.]

55. B.W. składało się z czterech grup bombowych: 460., 464., 465. i 485. Wszystkie korzystały z ciężkich samolotów bombowych Consolidated B-24 Liberator. Dowódcą 55. B.W. był Brig. Gen. George Acheson, zaś główną siedzibą kwaterą Skrzydła była Spinazzola.

460. B.G. składająca się z 760., 761., 762. i 763 dywizjonu została utworzona 19 maja 1943 r. i 1 lipca włączona do szkolenia w ośrodku treningowym Overseas. Pierwszy dowódca Grupy – Col. Crowder pragnął by 460. B.G. była najlepsza i dla wyróżnienia jej uczynił znakiem Czarną Panterę. Grupa kilkakrotnie zmieniała ośrodki treningowe, przemieszczając się od Kearns w Utah, do Chatham Field w Savannach, gdzie pozostali do końca treningu92. Po zakończeniu szkolenia 460. B.G. została oddelegowana do Europy, a konkretnie do Spinazzoli we Włoszech93. Planowane przewiezienie personelu naziemnego zostało opóźnione przez bombardowanie portu w Bari, gdzie miał zostać wyładowany cały potrzebny sprzęt, dlatego zamiast w grudniu 1943 r. pojawił się on tam dopiero w styczniu, roku 1944. Pełny stan liczebny załoga naziemna osiągnęła do 18 lutego 1944 r., a następnego dnia stawiły się załogi samolotów. Przybycie 460. B.G. było początkiem 55. B.W., a ona stała się pierwszą jaka weszła w jej struktury. Początki były trudne – lotnisko okazało się dużym, błotnistym polem otoczonym namiotami, w których mieszkali członkowie 460. B.G. żywiąc się jedzeniem z puszek. W późniejszych latach warunki życia poprawiły się, jednak do końca wojny pozostały dalekie od luksusów. 19 marca 1944 r. 460. B.G. poleciała na swoją pierwszą misję bojową, której celem była stacja rozrządowa w Metkovicach w Jugosławii. Okazała się ona jednak falstartem, podczas którego uwidoczniły się wszystkie braki w wyszkoleniu, zwłaszcza w locie formacją. Aby wyeliminować mankamenty zarządzono intensywny trening, który w późniejszych miesiącach zaowocował tym, że 460. B.G. należała do jednych z najlepszych w całej 15. USAAF. W ciągu 13 miesięcy Grupa wykonała 207 misji do III Rzeszy, Francji, Polski, Czechosłowacji, Królestwa Węgier, Rumunii, Jugosławii, Grecji i Włoch. Misje te miały charakter głównie nalotów strategicznych i dotyczyły przemysłu paliwowego III Rzeszy (tylko nad Blechammer North i South 460. B.G. wykonała w 1944 r. 11 misji94– przyp. aut.), jednak bomby 460. B.G. spadły także na fabryki samolotów i potrzebnych im podzespołów, linii komunikacyjnych i węzłów kolejowych. Często cele te były zaciekle bronione przez artylerię przeciwlotniczą i samoloty myśliwskie wroga, szczególnie skuteczne przed pojawieniem się alianckich myśliwców eskortujących dalekiego zasięgu. Przykładem tego może być nalot 19 lipca 1944 r. na fabrykę samolotów znajdującą się w Monachium, który okazał się najkrwawszą misją 460. B.G. okupioną stratą 7 płatowców. Śmierć wówczas poniosło 15 członków załóg, 42 zostało pojmanych, gdy ratowali się skokiem na spadochronach, a 17 lotników zaginęło95. Odznaczenie DUC Grupa otrzymała za trudny nalot na lotnisko w Zwölfaxing 26 kwietnia 1944 r. W ostatnim miesiącu II wojny światowej zadania Grupy zmieniono ze strategicznych na taktyczne, podczas których bombardowaniami blokowano ruchy cofających się wojsk III Rzeszy. Ostatnią misję wykonano 26 września 1945 r.96.