Kategorie
1939-1945

15th United States Army Air Force- geneza powstania, struktura, opis działań wojennych

98. B.G. powstała 28 stycznia1942 r. w Barksdale Field w Luizjanie, a aktywowano ją 3 lutego 1942 r. w Macdill Field na Florydzie, jako formacje przeznaczoną do wykonywania nalotów bombowych. W późniejszym okresie swego istnienia, zwłaszcza po wejściu w skład 15. USAAF wykonywała ataki o charakterze strategicznym. Składała się z 343., 344., 345. i 415. dywizjonu. Po utworzeniu została przeniesiona w okresie lipca i sierpnia 1942 r. w rejon Morza Śródziemnego, obierając za bazę Palestynę. Pierwsza maszyna, która przybyła na nowe miejsce stacjonowania przyleciała 25 lipca i należała do 344. B.S.. Okres przystosowania do nowych warunków stacjonowania nie trwał długo – już w sierpniu 1942 r. pierwsze samoloty wykonały loty bojowe. Wykonano wówczas ataki na porty oraz okręty nieprzyjaciela wzdłuż Libii, Tunezji, Grecji i Włoszech. Wyznaczonymi celami zostały również drogi i tory kolejowe. Na pierwsze sukcesy Grupa nie czekała długo. Już 21 sierpnia 1942 r., zostały zatopione dwa statki handlowe, płynące w konwoju u wybrzeży południowo – zachodniej Krety. Po kilku miesiącach stacjonowania w Palestynie 98. B.G. przeniosła się do Egiptu oraz została włączona w struktury 9. USAAF. Tu również nie było jej dane zbyt długo adaptować się do nowych warunków, wprowadzając ją do walk w Tunezji. Rok 1943 został dość ,,hucznie” rozpoczęty przez lotników 98. B.G., ponieważ 1 stycznia wykonali oni nalot na port w Tunisie, zrzucając na niego swój śmiercionośny ładunek. Jednak nie było dane długo cieszyć się egipskim słońcem 98. B.G.. W lutym 1943 r. ponownie zmieniła miejsce kwaterowania, lokując się w Bengazi54, skąd prowadziła akcję przeciwko włoskim portom, uzyskując za tą działalność odznaczenie DUC55. Cele ataków nie znajdowały się jedynie w akwenie Morza Śródziemnego. 1 sierpnia 1943 r. 98. B.G. wykonała swoją najsłynniejszą akcję. Biorąc wówczas udział w nalocie przeciwko rafineriom znajdującym się w Ploesti poniosła ciężkie straty56. Atak ten był wyjątkowo trudny – lot na niskim pułapie, ponad to przebiegający nad celem, który został już zniszczony przez inną grupę. Ten zasnuty gęstym dymem, dodatkowo zasłaniały szalejące pożary z płonącej ropy, a artyleria przeciwlotnicza huraganowym ogniem broniła celu. Mimo tego dowódca grupy Col. John R. Kane, zarządził atak i Grupa przeprowadziła go z sukcesem. Z 48 samolotów bombowych Consolidated B-24 Liberator, które wystartowały, tylko 21 powróciło bezpiecznie. Jeden rozbił się podczas startu, siedem zawróciło przed osiągnięciem celu, piętnaście samolotów zostało strąconych nad Ploesti, a cztery zestrzelono podczas powrotu57. Grupa dowódca, Col. John R. Kane został odznaczony Medalem Honoru dowodzenie podczas akcji. Cała Grupa za udział w nalocie otrzymała odznaczenie DUC. We wrześniu 1943 r. Grupa zmieniła swój przydział i weszła w struktury 12. USAAF, a dwa miesiące później (1 listopada- przyp. aut.) do 15. USAAF. W ramach 15. USAAF 98. B.G. wykonywała do końca wojny loty bojowe o charakterze bombardowań strategicznych. Operując z terytorium Włoch (lotnisko w Lecce- przyp. aut.) atakowała cele położone we Francji, III Rzeszy, Czechosłowacji, Królestwie Węgier, Bałkanach oraz północnych Włoszech. Do ważniejszych operacji należały również m.in. naloty w dniach 23 października 1943 r., 24 marca 1943 r., czy 17 maja 1944 r..

Nalot z 24 października 1943 r. na fabrykę samolotów w Wiener Neustadt, był o tyle ciekawy, co nie udany. Nad cel wysłano 111 maszyn, których zdaniem było zniszczenie fabryki, jednak z powodu trudnych warunków atmosferycznych i wręcz katastrofalnej widoczności tylko 23 samoloty zdołały zrzucić bomby. 24 marca 1944 r. 98. B.G. wzięła udział w pierwszej akcji jako część 15. USAAF. Tysiące ton spadło wtedy na połączenia i obiekty kolejowe, a 17 maja 1944 r. zrzucono je na włoskie porty- San Stefano, Piombino i Porto Ferraio58. Dniem, który na zawsze zapisał się w annałach 98. B.G. złotymi głoskami, był 9 lipca 1944 r., kiedy to Lt. Donald Pucket poświęcił swoje życie próbując uratować trzech członków swojej załogi. Podczas nalotu na rafinerię w Ploesti samolot bombowy Consolidated B-24 Liberator pilotowany przez Lt. Pucketa został ciężko trafiony ogniem artylerii przeciwlotniczej. W wyniku tego rannych zostało trzech członków jego załogi i nie mogli o własnych siłach opuścić uszkodzonej maszyny. Wiedząc, że zniszczenia są na tyle poważne, że nie ma szans na powrót nad przyjazne terytorium opatrzył rannych towarzyszy, a następnie wydał rozkaz opuszczenia samolotu. Sam został za jej sterami, rozbijając się kilka chwil później na zboczu góry. Za ten heroiczny czyn został pośmiertnie odznaczony Medalem Honoru59. Podsumowując, Grupa brała aktywny udział w lotach bojowych na przemysł ciężki, lotniska, porty, pola naftowe, centra komunikacyjne, rafinerie paliwowe. Podczas lata 1944 r. wspierała inwazję we Francji oraz wykonywała loty bojowe na rzecz partyzantki w Jugosławii i krajach sąsiadujących. Do końca II wojny światowej 98. B.G. wykonała w sumie 417 misji bojowych. W maju 1945 r. zakończyła swój szlak bojowy w Europie i powróciła do USA, gdzie początkowo planowano wykorzystać ją do działań na Pacyfiku, jednak zanim to uczyniono wojna z Cesarstwem Japonii zakończyła się. 10 listopada 1945 r. 98. B.G. została zdemobilizowana.

Kolejną grupą, jaka wchodziła w skład 47. B.W., była 376. B.G.. Jej początki wiążą się bezpośrednio z ,,dniem hańby”, czyli atakiem lotnictwa Cesarstwa Japonii na Pearl Harbor 7 grudnia 1941 r.. Aby zmazać plamę na honorze, prezydent USA Franklin D. Roosevelt nakazał przeprowadzenie akcji odwetowych na kraju Kwitnącej Wiśni. W tym celu utworzono specjalną grupę, której nadano nazwę kodową Halverson Project (,,HALPRO”), pochodzącą od nazwiska dowódcy grupy- Col. Harry`ego Halversona. Nowa jednostka, która powstała 19 października 1942 r.60 na Florydzie składała się z 231 oficerów i szeregowców, a jej głównym uzbrojeniem zostały 23 samoloty bombowe Consolidated B-24D Liberator61. To właśnie jednostki z HALPRO stały się późniejszym sercem 376. B.G.. 20 maja 1942 r. cała specjalna grupa została przeniesiona na Bliski Wschód do Palestyny, by docelowo z terenu Chin operować na cele położone w Cesarstwie Japonii. Tak się jednak nigdy nie stało, ponieważ już po przybyciu na Bliski Wschód okazało się, że wojska japońskiej Cesarskiej Armii zajęły Chiny, a co gorsza Africa Korps pod dowództwem Generalfeldmarschalla Erwina Rommla, późniejszego sławnego Lisa pustyni była gotowa do ataku na Alianckie pozycje w Afryce Północnej. W wyniku tego szybko zmieniono rozkazy – ,,HALPRO” otrzymało zakaz prowadzenia akcji przeciwko lotniskom i żegludze państw Osi. Brak możliwości ataku na Kraj kwitnącej wiśni i ciągłe zagrożenie ze strony III Rzeszy sprawiło, że ,,HALPRO” traciło sens istnienia. Dlatego też 20 czerwca 1942 r. rozwiązano je, a dotychczasowy sprzęt i personel wcielono do nowo powstałej 376. B.G.. Oficjalne utworzenie 376. B.G. nastąpiło 31 października 1942 r., jej członkowie przyjęli miano Liberandos62, a sama Grupa weszła w skład 9. USAAF. Ostateczny kształt przybrała dopiero na początku 1943 r., kiedy to uformowano zespół składający się z czterech dywizjonów oznaczonych numerami: 512., 513., 514. i 515. Nie znaczy to jednak, że 376. B.G. pozostawała w stanie spoczynku. W tym czasie do jej zadań należało atakowanie linii zaopatrzeniowych państw Osi przebiegających między Półwyspem Apenińskim, a północną Afryką oraz portów i lotnisk wroga w celu osłabienia i odizolowania sił walczących m.in. w Tunezji. Ataki na porty w Tunezji rozpoczęły się 15 grudnia 1942 r. Cele te nie zostały wybrane przypadkowo – stanowiły one bowiem główne źródła zaopatrzenia dla wojsk III Rzeszy walczących w Afryce. Po upadku Trypolisu63 priorytetem dla 376. B.G. stały się włoskie miasta: Neapol, Palermo i Messyna. Początkowo główną bazą wypadową był Egipt, później na krótko 376. Grupa Bombowa za swoją siedzibę obrała Gambut, by w lutym 1943 r. przenieść się na lotnisko w pobliżu Bengazi w północnej Libii. Obszar działania 376. B.G. rozwinął się w 1943 r. również na Europę, gdzie atakowała ona przemysł ciężki, fabryki i zakłady produkujące sprzęt wojenny. Przykładem tego może być udział w słynnym rajdzie na rafinerie w Ploesti 1 sierpnia 1943 r., który jednak należał do nieco nietypowych. W wyniku błędu podczas nawigacji Grupa znalazła się nie nad celem, a nad rumuńskim Bukaresztem i musiała zawrócić, by ponownie wrócić nad cel. 376. B.G. doleciała samotnie nad instalacje naftowe, gdzie ,,przywitał ją” huraganowy ogień artylerii przeciwlotniczej. Próby obejścia zapory ogniowej nie powiodły się, więc dowodzący Grupą gen. Ent wydał rozkaz zrzutu bomb na dowolne cele64.

We wrześniu 1943 r. 9. USAAF zaprzestała działań w terenie Morza Śródziemnego, a 376. B.G. wraz z innymi istniejącymi jednostkami 9. USAF została przydzielona do nowo utworzonej 12. USAAF, której zadaniem było taktyczne wsparcie wojsk walczących we Włoszech. Podobnie jak poprzednio opisywana grupa, 376. B.G. po miesiącu została wcielona do 15. USAAF i przebazowana na lotnisko San Pancrazio we Włoszech, skąd brała udział w lotach nad Bałkany i południową Europę. Po zmianie przydziału, zmodyfikowano również zadania Grupy. Od tej pory jej misje dotyczyły nalotów strategicznych na przemysł ciężki, drogi, lotniska, magazyny amunicji i zaplecze paliwowe III Rzeszy w wielu krajach Europy, np. Włoszech, Francji, Czechosłowacji, III Rzeszy i Królestwa Węgier. Wśród nich warto wspomnieć chociażby akcje z 28 marca czy 17 maja 1944 r. 28 marca wzięła udział w jednym z siedmiu nalotów tysiąca ton. Celem bomb były linie komunikacyjne i magazyny w północnych Włoszech, których zniszczenie miało odciąć wojska niemieckie od zaopatrzenia. 17 maja 1944 r. bomby 376. B.G. spadły na trzy wielkie porty włoskie – Piombion, San Stefano i Elba/Porto Ferraio65. Reszta roku 1944 upłynęła na dalszych nalotach bombowych, wsparciu operacji Dragoon66 i pomocy partyzantom na obszarze Bałkan. Ostatnie misje Grupa wykonała w kwietniu 1945 r., kiedy to została wycofana z powrotem do USA. 8 maja 1945 r. 376. B.G. została przemianowana na 322. B.G. i rozpoczęła szkolenie na maszynach Boeing B-29 Superfortress, by wziąć udział w wojnie z Cesarstwem Japonii, która dalej toczyła się na Pacyfiku. Jednak nie było jej dane wziąć udziału w walce w tym teatrze działań. Wraz z zakończeniem wojny z Japonią Grupa została rozwiązana 10 listopada 1945 roku. W ciągu trzech lat 376. B.G. brała udział w 451 misjach, zniszczyła 220 samolotów wroga, a straty własne wyniosły 160 maszyn i 1479 oficerów67.

Trzecią Grupą Bombową wchodzącą w skład 47. B.W. była 449. B.G.. Powstała 1 maja 1943 r. w Davies – Monthan niedaleko Tucson w Arizonie. Składała się z czterech dywizjonów: 716., 717., 718., 719.. Po kilku miesiącach Grupę przeniesiono do Alamogordo, a 6 września 1943 r. przebazowano ją do Bruning Field w stanie Nebraska. W tym czasie stan liczebny wynosił 184 oficerów i 1203 szeregowców oraz 61 samolotów bombowych typu Consolidated B-24 Liberator68. W Bruning Field Grupa przebywała do grudnia, ponieważ gdy załogi zakończyły szkolenie przyszedł rozkaz przebazowania do Europy. Dla 449. B.G. rozpoczynała się wojna. Droga do Starego Kontynentu nie wiodła jednak prosto przez Atlantyk – Grupa przeleciała najpierw do Puerto Rico, następnie do Brazylii, a stamtąd do Dakaru w Afryce. Z Dakaru Grupa udała się do Tunisu, a stąd już krótka droga do bazy operacyjnej mieszczącej się w Grottaglie pod Taranto we Włoszech, gdzie 449. B.G. przybyła w styczniu 1944 r. Pozostała tam już do końca II wojny światowej, operując w Europie Środkowej i Wschodniej. W przeciwieństwie do dwóch poprzednio opisywanych grup, 449. B.G. została po przybyciu do Europy przydzielona bezpośrednio do 47. B.W. 15. USAAF. W jej ramach brała udział w strategicznych bombardowaniach takich celów jak rafinerie, centrale komunikacyjne, fabryki samolotów i przemysł ciężki. 449. B.G. w ten sposób ,,odwiedziła” takie kraje jak Włochy, III Rzesza, Czechosłowacja, Królestwo Węgier, Rumunia, Bułgaria, Albania i Grecja, wykonując 254 misje bojowe69. Lotnikom 449. B.G. w pamięć najbardziej zapadły naloty nad Ploesti. W okresie od 5 kwietnia do 19 sierpnia 1944 r. Grupa wykonała 12 misji przeciw rafineriom i stacjom rozrządowym znajdującym się w tym mieście. Wśród lotników 449. B.G. Ploesti określano mianem Big One i nazwa ta wzbudzała wśród nich grozę z powodu silnej obrony przeciwlotniczej i dużego zgrupowania samolotów myśliwskich Luftwaffe broniących celu. Członkowie 449. B.G. wspominali, że w okresie, w którym brali udział w nalotach na Big One III Rzesza mogła posłać w powietrze ok. 100 samolotów myśliwskich, wspieranych dodatkowo przez 200 dział przeciwlotniczych ulokowanych wokół celu70. Zagrożenie myśliwcami zmalało dopiero pod koniec lipca, jednak silna artyleria przeciwlotnicza dalej dawała się we znaki załogom amerykańskich samolotów bombowych. Bilans strat tylko to potwierdza, w przeciągu tych 12 wypraw 449. B.G. straciła 14 maszyn, 24 lotników, 38 zaginęło, a 60 trafiło do niewoli71.

Ostatnią grupą wchodzącą w skład 47. B.W. była 450. B.G.. Składała się ona z czterech dywizjonów: 720., 721., 722., 723. i we Włoszech stacjonowała w Mandurii. Nowa grupa bombowa została utworzona 6 kwietnia 1943 r., a 1 maja przemianowano ją na 450. B.G., która za siedzibę obrała Gowan Pole w Boise w Idaho72. 5 lipca 1943 r. Grupę przydzielono do Alamogordo Army Airfield (AAA), gdzie przeszli przeszkolenie na ciężkich samolotach bombowych Consolidated B 24 Liberator. Tam załogi zostały porozdzielane do swoich sekcji i to właśnie w AAA 450. B.G. uzyskała pełną siłę. Po zakończeniu szkolenia Grupę przeniesiono do Europy, gdzie teatrem jej działań stało się Morze Śródziemne. Podobnie jak 449. B.G. od początku swojej działalności operowała w ramach 15. USAAF od stycznia 1944 r. Uczestniczyła w nalotach na cele we Włoszech, Francji, III Rzeszy, Czechosłowacji, Królestwie Węgier i na Bałkanach, gdzie atakowała rafinerie, fabryki samolotów, przemysł ciężki, lotniska, drogi i koleje zaopatrzeniowe, magazyny. Szczególne zasługi 450. B.G. ma w niszczeniu niemieckich fabryk samolotów, za które została odznaczona DUC. Odznaczenie to nie zostało nadane za darmo. Najsłynniejsze rajdy 450. B.G. na przemysł lotniczy, miały miejsce w czasie Wielkiego Tygodnia, podczas których zaatakowano fabryki w Steyr oraz w Ratyzbonie. Koszmarna pogoda, zaporowy ogień obrony przeciwlotniczej i ataki samolotów myśliwskich wroga nie powstrzymały 450. B.G., której udało się osiągnąć cel i zrzucić na niego bomby. Podobne warunki panowały podczas ostatniego dnia Wielkiego Tygodnia, kiedy to odbył się również udany wielki nalot na fabryki Messerschmitta w Ratyzbonie73. Drugie odznaczenie Grupa otrzymała za atak na rafinerie i urządzenia przemysłowe w Ploesti 5 kwietnia 1944 r., gdzie zmagała się z gwałtownymi atakami samolotów myśliwskich wroga. Do końca wojny 450. B.G. brała udział w atakach na drogi, magazyny, mosty i wspierała inwazję we Francji. Ciekawostką jest fakt, że samoloty 450. B.G. przez pewien czas operowały z lotniska w Połtawie w ramach operacji Frantic. Po zakończeniu wojny w Europie Grupę wycofano do USA. Część z żołnierzy od razu zdemobilizowano, reszta miała stanowić trzon nowej grupy, przeznaczonej do działań na Pacyfiku na samolotach typu Boeing B-29 Superfortress, jednak w wyniku kapitulacji Cesarstwa Japonii nie zdążyła tego dokonać. 15 października 1945 dezaktywowano 450. B.G.74.

Schemat nr 4.

org-15-4

Źródło: http://www.airwarsk.sk/15usaaf.html, [22.11.2013 r.]

49. B.W. jest kolejnym elementem, z którego składała się 15. USAAF. Jako jedyne posiadało tylko trzy grupy bombowe, które z rozlokowanych wokół miasta Incornata lotnisk wykonywały misje bojowe nad okupowaną Europą. Dowódcą 49. B.W. był Brig. Gen. William L. Lee.

451. B.G. powstała 1 maja 1943 r. jako ciężka grupa bombowa przeznaczona do nalotów strategicznych, wykorzystująca z ciężkie samoloty bombowe Consolidated B-24 Liberator. Po okresie szkolenia Grupę przeniesiono do Algierii, by wykorzystać ją w śródziemnomorskim teatrze działań wojennych. Proces ten odbywał się w dwóch etapach- pierwsze przybyły dwa dywizjony oznaczone jako 725. i 726. i one spędziły w Afryce Północnej okres Bożego Narodzenia. Pozostałe (724. i 727. B.S.- przyp. aut.) pozostały przez ten czas we Włoszech75. Pierwszym miejscem stacjonowania w Algierii była baza Telergma Field, gdzie był punkt docelowy wszystkich dywizjonów 451. B.G.. Stąd samoloty bombowe Grupy przeleciały do Włoch. Pełny skład Grupa osiągnęła w styczniu 1944 r. w bazie Castelluccio znajdującej się w środkowych Włoszech. To stąd 451. B.G. operowała do maja 1945 r. w Europie środkowej, południowej i wschodniej76. Swój śmiercionośny ładunek zrzucała na znajdujące się we Włoszech, Królestwie Węgier, Francji, Rumunii, III Rzeszy, Bułgarii, Albanii i Grecji fabryki, lotniska, rafinerie i mosty. Wielokrotnie były to naloty odbywane dzień po dniu na cele oddalone o setki km od bazy we Włoszech, często silnie bronione obiekty. W samym tylko kwietniu 1944 r. 451. B.G. odbyła 12 misji bojowych nad Europę południowo – wschodnią, co daje lot praktycznie co dwa dni nad miejsca określane przez samych pilotów mianem piekła77. 451. B.G. była jedną z najbardziej udekorowanych i nagradzanych grup bombowych. Samych odznaczeń DUC zdobyła aż trzy: pierwszy za nalot 25 lutego 1944 r. na fabrykę samolotów w Ratyzbonie, drugi za atak na pola naftowe Ploesti 5 kwietnia 1944 r., a trzecim Grupa został nagrodzona za zbombardowanie lotniska w Wiedniu 23 sierpnia 1944 r.78. Każdy z nich był drogą przez piekło, zgotowane za sprawą samolotów myśliwskich Luftwaffe i obrony przeciwlotniczej. Niezależnie od prób, nie udało się powstrzymać lotników w Liberatorach przed dokonaniem poważnych strat w atakowanych celach. Mimo, że większość działań 451. B.G. miało charakter strategiczny, to Grupa wykonywała również naloty taktycznie wspierające wojska Aliantów jak w północnych Włoszech i Francji w latach 1944-1945. Po zakończeniu działań wojennych 451. B.G. powróciła do USA w czerwcu 1945 r.. Była jedną z najbardziej wyróżniających się grup bombowych w 15. USAAF. Wykonała ona 216 misji, w trakcie których była jedną z tych, które zrzuciły najwięcej ton bomb. Wyróżniała się także ilością odznaczeń, sprawiając, że była w gronie najbardziej udekorowanych grup USAAF. Mogła się poszczycić także tym, że jako jedyna całym w europejskim teatrze działań wojennych nie przerwała ani razu misji bojowej79. Te wybitne osiągnięcia nie przyszyły jednak łatwo – 451. B.G. okupiła je stratą 135 maszyn i ich załóg80.