Kategorie
Bomby

Bomba odłamkowa 12,5 kg PuW

Bomba odłamkowa 12,5 kg PuW w lotnictwie wojskowym była używana przez cały okres międzywojennym.

Bomba odłamkowa 12,5 kg PuW była bronią konstrukcji niemieckiej. Opracowano ją w 1915 roku w ośrodku w Berlinie Friedenau, do użytku weszła ona rok później. Polskie lotnictwo wojskowe pozyskało te bomby dzięki zdobyciu składów i lotniska Poznań-Ławica w trakcie powstania wielkopolskiego. Ich liczbę określa się na około 15 000 sztuk. Skrót PuW pochodził on od nazwy producenta – zakładów Prüfanstalt und Werft der Fligertruppen. Bomby 12,5 kg PuW używane były w polskim lotnictwie wojskowym przez cały okres międzywojenny. Na przełomie lat dwudziestych i trzydziestych w związku z kończącymi się zapasami bomb ćwiczebnych 4800 uszkodzonych lub niesprawnych bomb 12,5 kg PuW rozbrojono i przerobiono za bomby ślepe. W roku 1929 inż. Ryszkiewicz opracował dla nich zapalnik wielokrotny.

Bomba odłamkowa 12,5 kg PuW służyła do niszczenia siły żywej, a produkowana była w trzech wersjach – dziennej (malowanej na szaro), nocnej (mal. na biało) i szturmowej (mal. na żółto). Poszczególne modele różniły się między sobą szczegółami konstrukcji. Jej skorupa wykonana była ze stali i posiadała grubość od 12 do 15 mm. Dla stabilizacji zrzutu w jej tylnej części umieszczono trzy lotki wprawiające bombę w ruch wirowy. Było to niezbędne dla zainicjowania zapalnika. W broni tej stosowano odśrodkowy zapalnik uderzeniowy który w zależności od nastawienia mógł działać natychmiastowo lub z krótką zwłoką. Bomby 12,5kg PuW wypełnione były materiałem wybuchowym – mieszanką dwunitrotoluenu oraz dwu- i czteronitronaftalenu. Po uderzeniu w ziemię – w zależności od nastawienia zapalnika – bomba wybuchała zaraz po uderzeniu lub też zagłębiała się w ziemię w przypadku ustawienia zwłoki – dla 1 s było to około 75 cm. Eksplozja wytwarzała ciśnienie 3000 atmosfer i rozrywała skorupę tworząc około 1500 odłamków które były w stanie przebić 10 mm blachę pancerną lub dwie 6 mm płyty ustawione jedna za drugą.

W przypadku bomby dziennej w jej dennej części znajdował się ładunek ciekłego materiału sygnalizacyjnego, bomby nocne w tym samym miejscu posiadały zbiornik na materiał świetlny – dający duży błysk. Oba typy można było zrzucać z wysokości minimum 300 m. Było to uzależnione od szybkości ruchu wirowego bomby – zapalnik odbezpieczał się przy 300-400 obrotach na minutę co uzyskiwano przy swobodnym spadku z tej właśnie wysokości. W przypadku bomb szturmowych były one przystosowania do zrzucania z niższej wysokości – 150 m, w części dennej posiadały one dymny materiał sygnalizacyjny.

Podstawowe dane bomby 12,5 kg PuW

Masa bomby 11,5 kg
Masa materiału wybuchowego 1,2 kg
Masa zapalnika 1,05 kg
Długość bomby 750 mm
Średnica bomby 90 mm
Maksymalna grubość ścianek skorupy 15 mm

Bibliografia
Fleisher W., German air-dropped weapons to 1945, Stuttgart 2003.
Thamm W., Fligerbomben, Bonn 2003.
Popiel A., Uzbrojenie lotnictwa polskiego 1918-1939, Warszawa 1991.

Wojciech Sługocki

Znalazłeś błąd? Masz jakieś ciekawe materiały? Chcesz się podzielić zdjęciami? Napisz do nas! redakcja ( at ) infolotnicze.pl

Więcej informacji na stronie głównej Milipedii