W dniu 21 kwietnia 2026 roku, po długiej i ciężkiej chorobie, zmarł w szpitalu, w Warszawie płk dypl. inż. nawig. Tadeusz Wołejszo, zasłużony oficer Lotnictwa Polskiego, były starszy oficer Wydziału Szkolenia Operacyjno-Taktycznego WLOP, były Dyżurny Operacyjny – Zastępca Szefa Sztabu WLOP i członek Oddziału Warszawsko-Mazowieckiego Stowarzyszenia Seniorów Lotnictwa Wojskowego RP.
Ten wspaniały nawigator i sztabowiec urodził się 29 listopada 1951 r. w miejscowości Lewików, koło Maciejowic. Po ukończeniu Technikum Samochodowego w Grodzisku Mazowieckim i otrzymaniu świadectwa maturalnego, od 2 listopada 1972 r. do 29 listopada 1976 r. studiował w Wyższej Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie. Po ukończeniu studiów, w 1976 r., promowany na podporucznika został skierowany do służby w 1. plm „Warszawa”, do Mińska Mazowieckiego na stanowisko nawigatora radiolokacyjnego systemu lądowania (RSL). W latach 1977-1983 służył w 1. plm „Warszawa”, a w latach 1983-1986 studiował w Akademii Dowódczo-Sztabowej Obrony Powietrznej Sił Zbrojnych ZSRR w Kalininie (obecnie Twer) na kierunku sztuka operacyjna i taktyka. W latach 1986-1990 był starszym oficerem Wydziału Szkolenia w dowództwie WOPK, a w latach 1990-1994 starszym oficerem Wydziału Szkolenia Operacyjno-Taktycznego w dowództwie WLOP, w Warszawie. W latach 1994-2000 był zastępcą dyżurnego operacyjnego – zastępcy szefa sztabu WLOP, a w latach 2000-2002 dyżurnym operacyjnym-zastępcą szefa sztabu WLOP na Centralnym Stanowisku Dowodzenia w Warszawie-Pyrach. W 2002 r. odszedł do rezerwy. W latach 2002-2018 pracował w Centrum Operacji Powietrznych – Dowództwie Komponentu Powietrznego, w Pionie Działań Bieżących na stanowisku starszego referenta i specjalisty. Od 2018 roku pracował w Dowództwie Operacyjnym RSZ w Cywilno-Wojskowym Ośrodku Koordynacji Poszukiwania i Ratownictwa na stanowisku – specjalista.
Był profesjonalistą i perfekcjonistą. Za Swoją ogromną i wszechstronną wiedzę i wielkie doświadczenie był szanowany nie tylko w Siłach Powietrznych, ale także poza nimi. Uczestniczył w ćwiczeniach w kraju i za granicą. Od 2 marca 2020 r. był członkiem Oddziału Warszawsko-Mazowieckiego Stowarzyszenia Seniorów Lotnictwa Wojskowego RP. W swojej działalności społecznej główny wysiłek skupiał na rzecz obronności kraju, na utrwalanie i pielęgnację pamięci o ludziach i ich czynach w walce o niepodległość Polski podczas II Wojny Światowej i po jej zakończeniu. Był aktywnym społecznikiem uczestniczącym w działalności Stowarzyszeń mających na celu podtrzymanie tradycji narodowych, w tym ochronę godności i honoru żołnierza polskiego i integrację środowisk byłych żołnierzy lotnictwa wojskowego Sił Zbrojnych RP. Mieszkał z rodziną w Warszawie. Pozostawił Żonę Jolantę, dwie córki: Weronikę i Tatianę, dwóch wnuków: Adama i Lukasa oraz zięcia Paula. Interesował się historią lotnictwa, literaturą piękną i sportem. Uwielbiał biegi na orientację i był miłośnikiem polskich gór.
Był odznaczony: Srebrnym Krzyżem Zasługi (1988), Srebrnym (1982) i Brązowym (1980) Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Srebrnym (1986) i Brązowym (1981) Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”, Medalem Pamiątkowy „XXX-lecia Oddziału Warszawsko-Mazowieckigo Stowarzyszenia Seniorów Lotnictwa Wojskowego RP” (2024)oraz innymi odznaczeniami resortowymi.
Ceremonia żałobna, pożegnalna rozpocznie się Mszą Świętą 5 maja 2026 r. (wtorek) o godzinie 12.00 w Kościele pw. Świętej Anny przy Placu Króla Zygmunta Starego 2A, w Grodzisku Mazowieckim, po której nastąpi odprowadzenie urny z prochami zmarłego do grobu rodzinnego na stary Cmentarz Parafialny. Niech Matka Boska Loretańska, opiekunka wszystkich lotników, ma Go w Swojej opiece. Cześć Jego Pamięci! Z wyrazami najwyższego szacunku Henryk Czyżyk