W lipcu 1951 r. na podstawie rozkazu MON nr 061/Org. z 12 lipca 1951 r. przemianowano Dowództwo Wojsk Obrony Przeciwlotniczej na Dowództwo Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju (WOPLOK). W 1952 r. Dowódcy WOPLOK podporządkowano lotnictwo myśliwskie tylko pod względem operacyjnym. Dla zapewnienia dowodzenia wszystkimi środkami OPL w końcu 1954 r. na podstawie Dyrektywy MON nr 0055/Org. z 11 października 1954 r. z Dowództwa Wojsk Lotniczych i Dowództwa Obrony Przeciwlotniczej OK powstało jedno zintegrowane Dowództwo Wojsk Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju (WLiOPL OK).
Powołanie do życia 14 maja 1955 r. w Pałacu Namiestnikowskim, w Warszawie, Układu Warszawskiego wymusiło zmiany w lotnictwie Polskim. Warto przypomnieć, że w 1957 roku, w celu usprawnienia obrony powietrznej przystąpiono, z inicjatywy wojskowego kierownictwa Układu Warszawskiego do projektowania nowych struktur i zmiany systemu dowodzenia w wojskach obrony przeciwlotniczej. Zaplanowano wtedy utworzenie trzech korpusów obrony powietrznej, rozwiniętych na określonym obszarze i odpowiedzialnych za osłonę najważniejszych obiektów znajdujących się w rejonach odpowiedzialności.
6 lipca 1957 r. minister Obrony Narodowej wydał rozkaz 0054/Org. nakazujący przeorganizowanie struktur wojsk OPL OK. Na podstawie tego dokumentu dowódca WL i OPL OK rozkazem nr 033/Org. z 24 lipca 1957 r. sprecyzował terminy i zasady formowania trzech korpusów obrony przeciwlotniczej OK z dowództwami: 3. KOPLOK we Wrocławiu – do 1 listopada 1957 r., 2. KOPLOK w Bydgoszczy – do 1 kwietnia 1958 r., 1. KOPLOK w Warszawie – do 1 czerwca 1958 r.
Rozkazem MON nr 0054/Org. z 6 lipca 1957 roku na bazie 3. Korpusu Lotnictwa Mieszanego w Poznaniu przy ul. Kościuszki 92/98 powstało dowództwo Lotnictwa Operacyjnego (JW 2585), którego dowódcą został gen. bryg. pil. Jan Raczkowski. Była to konsekwencja zmian organizacyjnych, przeznaczenia oraz systemu dowodzenia w ramach sił włączonych do wojsk Układu Warszawskiego.
W 1962 r powstały Wojska Obrony Powietrznej Kraju (OPK) z dowództwem przy ul. Wawelskiej 7 w Warszawie. Wojska te istniały od 1962 do 1990 roku. W 1962 r. również zmieniły nazwę Korpusy OPL OK na Korpusy OPK.
Zarządzeniem szefa Sztabu Generalnego WP nr 032/Org. z 20.02.1968 r. na bazie dowództwa Lotnictwa Operacyjnego i Inspektoratu Lotnictwa, który mieścił się od 1962 do 1968 r. w Warszawie przy ul. Wawelskiej 7a, powstało w Poznaniu przy ul. Kościuszki 98/92 dowództwo Wojsk Lotniczych, których dowódcą został gen. dyw. pil. Jan Raczkowski. W 1990 r. w wyniku połączenia Wojsk Lotniczych i Wojsk Obrony Powietrznej Kraju powstało Dowództwo Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej z siedzibą w Warszawie przy ul. Żwirki i Wigury 103. Natomiast na podstawie zarządzenia szefa Sztabu Generalnego WP nr 013/Org. z 9 lutego 1990 roku przystąpiono do tworzenia w tych samych budynkach, które zajmowały Wojska Lotnicze w Poznaniu przy ul. Kościuszki 92/98, 4 Korpusu Lotniczego (KL), którego dowódcą został gen. dyw. pil. Franciszek Macioła. 4. Korpus Lotniczy powstał w wyniku połączenia w 1990 r. Wojsk Lotniczych (WL) z Wojskami Obrony Powietrznej Kraju (WOPK) i utworzenia jednego rodzaju Sił Zbrojnych RP – Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej (WLOP). Korpus sformowano na podstawie Zarządzenia Szefa Sztabu Generalnego WP nr 013/Org, z dnia 9 lutego 1990 r. i wydanego na jego podstawie Zarządzenia Dowódcy WLOP nr 025 z dnia 4 kwietnia 1990 r. Działalność w składzie WLOP 4. KL rozpoczął w dniu 1 lipca 1990 r., obok 1., 2. i 3. Korpusu Obrony Powietrznej. W 1990 r. Korpusy OPK zmieniły nazwę na Korpusy Obrony Powietrznej (KOP). W 1990 r w Wojskach Lotniczych i Obrony Powietrznej były cztery Korpusy: 4. Korpus Lotniczy w Poznaniu, 1. KOP w Warszawie, 2. KOP w Bydgoszczy i 3. KOP we Wrocławiu.